Bloedonderzoek albumine

Wat meet een albumine bloedonderzoek?

Albumine is het meest voorkomende eiwit in het bloedplasma en maakt circa 60 procent van de totale eiwitconcentratie in het serum uit. Het wordt uitsluitend aangemaakt door de lever, met een productie van 10 tot 15 gram per dag bij een gezond individu. De halfwaardetijd van albumine is circa 20 dagen, waardoor een verlaagd albumine altijd langdurig functieverlies weerspiegelt, niet een acute storing.

Albumine vervult meerdere essentiële functies. Het reguleert de oncotische druk in de bloedvaten: door zijn grote molecuulmassa houdt albumine vocht in de bloedvaten en voorkomt het dat plasma lekt naar de weefsels. Bij een verlaagd albumine raakt dit evenwicht verstoord, wat leidt tot oedeem en ascites. Daarnaast is albumine het belangrijkste transportmolecuul in het bloed: het bindt en transporteert hormonen, vrije vetzuren, bilirubine, calcium en veel geneesmiddelen.

Een verlaagd albumine in het serum kan drie oorzaken hebben: onvoldoende aanmaak door de lever bij leverziekte, verhoogd verlies via de nieren bij het nefrotisch syndroom, of verminderde inname bij ernstige ondervoeding. Bij ernstige acute of chronische ontsteking daalt albumine ook, als onderdeel van de acute-faserespons.

Wanneer wordt albumine bepaald?

• Monitoring van de synthetische leverfunctie bij bekende leverziekte of cirrose
• Vermoeden van nefrotisch syndroom: eiwitverlies via de nieren met oedeem als gevolg
• Beoordeling van de voedingstoestand bij ondervoeding of malabsorptie
• Beoordeling van de ernst van levercirrose via de Child-Pugh score, waarbij albumine een van de vijf criteria is
• Verklaring van oedeem of ascites waarbij de oorzaak onduidelijk is
• Preoperatieve screening bij risicopatiënten: een laag albumine verhoogt het chirurgisch risico aanzienlijk

Hoe verloopt het albumine onderzoek?

Albumine wordt bepaald uit een bloedmonster. Nuchter zijn is niet vereist. Via een vingerprik thuis is voldoende materiaal beschikbaar voor een betrouwbare meting.

Dehydratie kan het albumine tijdelijk verhogen doordat het plasmavolume daalt en alle bloedcomponenten meer geconcentreerd zijn. Overhydratie heeft het omgekeerde effect. Bij het interpreteren van albumine bij ernstig zieke patiënten met infuustherapie moet hiermee rekening worden gehouden.

Albumine daalt als acute-faseproteïne bij ernstige infecties, grote operaties en uitgebreide weefselbeschadiging, ook zonder leverfunctieverlies. Dit zogeheten negatief acute-fase effect maakt albumine op korte termijn minder betrouwbaar als levermarker bij acuut zieke patiënten.

Via Coolioo is albumine onderdeel van de Albumine Test. De uitslag is binnen 1 tot 3 werkdagen beschikbaar in je persoonlijk dashboard.

Wat vertelt de albumine uitslag?

De normaalwaarden voor albumine liggen doorgaans tussen 35 en 50 g/L. Een waarde onder 35 g/L is verlaagd en vraagt om nadere beoordeling. Meer over de referentiewaarden lees je op de pagina Albumine waarde uitleg.

Licht verlaagd albumine (30 tot 35 g/L)

Dit kan passen bij chronische ontsteking, een milde nierziekte met enig eiwitverlies, een suboptimale voedingsstatus of vroeg leverfunctieverlies. Verdere diagnostiek hangt af van de context.

Matig verlaagd albumine (25 tot 30 g/L)

Bij dit niveau beginnen de klinische gevolgen merkbaar te worden. Oedeem aan de enkels, verminderde binding van medicijnen en verhoogd infectierisico treden op. Levercirrose of nefrotisch syndroom zijn de meest voorkomende oorzaken.

Sterk verlaagd albumine (onder 25 g/L)

Een ernstig verlaagd albumine wijst op gevorderd leverfalen, ernstig nefrotisch syndroom of extreme ondervoeding. Massaal oedeem en ascites zijn dan doorgaans aanwezig. Dit is een teken van ernstige ziekte die onmiddellijke medische aandacht vereist.

Samenhang met andere markers

• ALAT en ASAT: schadesignalen die eerder afwijken dan albumine. Een normale albumine bij verhoogde enzymen duidt op behouden leverfunctie ondanks schade
• Bilirubine: de combinatie van verlaagd albumine met verhoogd bilirubine is een teken van ernstig leverfunctieverlies
• Totaal eiwit: wordt samen met albumine bepaald; het verschil (totaal eiwit min albumine) geeft de globulinefractie, die verhoogd is bij chronische ontsteking of auto-immuunziekte
• Creatinine: bij nefrotisch syndroom gaan laag albumine en verhoogd urine-eiwit gepaard; nierfunctiecontrole is dan aangewezen
• CRP: als CRP sterk verhoogd is, is een verlaagd albumine deels te verklaren door het negatief acute-fase effect en niet alleen door leverziekte